می رفت دل به سمت وسوسه اما هنوز هم ...

شب در طلسم پنجره وا مانده بود و من بغضــی میان حنجره جا مانده بود و من با آن همـــه غریو و غـــرور پلنگی ام یک دره انعکاس صدا مانده بود و من بر خانه ای که آینه حسی سه گانه داشت ابلیس مانده بــود و خـــدا مانده بـــود و من هم آب توبه بود در آن خانه هم شراب اخلاص در کنـــــار ریا مانـــده بود و من ابلیس با خدا به تفاهم نمــی رسید تردیدها و دغدغه ها مانده بود و من تـــا شیــــشه مشبک پرهیـــــز بشکند سنگی در آستین خطا مانده بود و من می رفت دل به سمت وسوسه اما هنوز هم یک پــــــرده از حریـــــر حیـــــا مانده بود و من فردا کــه آن برهنه معصوم رفته بود ابلیس با هزار چرا مانده بود و من